Woongroep Castellum

Een rood-blauwe kubus aan de rand van Kattenbroek. Veel Amersfoorters weten welk gebouw ik bedoel. Minder mensen weten dat deze kubus Castellum heet. En nóg minder mensen weten dat alle bewoners samen een woongroep vormen. Mensen van 55 jaar en ouder kunnen hier na een aanmeldingstraject komen wonen. De huidige bewoners beslissen samen wie erbij komt.

Ook ik wist dit niet, tot ik dit voorjaar gevraagd werd om een gedicht te maken voor het 35-jarig jubileum van de woongroep. Uiteraard wilde ik dat!

Als voorbereiding ging ik langs om in gesprek te gaan met vier bewoners: van vijftiger tot tachtiger en van 2 tot al wel 26 jaar woonachtig in het gebouw. Iedereen met een eigen verhaal en toch ook een duidelijk gezamenlijk gevoel.

Vrijdag 11 september was de officiële jubileumreceptie. De bewoners wilden dat het gedicht een verrassing was, dus niemand kende de tekst al toen ik ging voordragen. Dit vind ik heel leuk, want live luisteren naar een nog onbekend gedicht is een hele andere ervaring dan lezen op papier. Tegelijkertijd maakt dit het ook spannend, want je doet zo'n voordracht maar één keer.

En om het nog wat spannender te maken: het grootste deel van het gedicht was er al een tijdje, maar één zin bleef ik steeds maar veranderen, tot zelfs nog een uur voor de voordracht. Vlak voordat ik de microfoon kreeg hoorde ik de voorzitter van de bewonerscommissie in haar praatje plotseling "samen met en voor elkaar" zeggen als de kern van de woongroep. Precies wat ik in een eerdere versie in mijn gedicht had staan, alleen had ik dat dus net weggehaald. Ter plekke besloot ik om de zin terug aan te passen, ook al had ik het gedicht al uit mijn hoofd geleerd. Living on the edge als stadsdichter :)

Hieronder de definitieve tekst. Deze gaat ook nog naar de drukker om in het gebouw een mooie plek aan de muur te krijgen. Op naar de volgende 35 jaar!