Avonturenspeeltuin

Sinds dit voorjaar heeft Amersfoort een Avonturenspeeltuin. Deze is bij de Louf, waar ik een werkplek huur, dus ik zie en hoor de kinderen elke week spelen.

Initiatiefnemer Lesja Sondorp heeft haar bureau in dezelfde ruimte als ik. Toen in april de officiële opening eraan kwam, was dan ook al snel het idee dat ik als stadsdichter een gedicht zou schrijven om daar voor te dragen.

Toch is dat uiteindelijk niet gebeurd. Lesja en ik hadden het erover en het klopte niet bij deze plek om “gewoon” maar een gedicht te schrijven en voor te dragen zoals bij een feestdag, herdenking of ander officieel moment.

We wilden het maken van dit gedicht ook een soort avontuur laten zijn, net als spelen in de Avonturenspeeltuin. Je gaat naar binnen, er ligt allerlei materiaal, er zijn andere kinderen, en dáár ontstaat iets nieuws en verrassends.

Maar hoe doe je dat met woorden?

Toen ik begin juli hoorde dat de Avonturenspeeltuin na 1 augustus voorlopig stopt, dacht ik: wachten kan niet meer. Ik wil dat (nog) meer ouders en kinderen van deze plek weten, dus er moet nu een gedicht komen.

Dat kwam vrij snel. Ik stuurde Lesja het gedicht via een bericht, ze reageerde niet meteen. Intussen vond ik een andere aantekening terug die ik vergeten was:

het leven is een avontuur
dat is een ding dat onzeker is

Hee, dacht ik, dat is lekker kort en misschien nog wel leuker. Terwijl ik erachteraan typte “nu stop ik met spammen hoor” en zag dat Lesja aan het antwoorden was, kwam opeens iets nieuws op:

als alles al is voorgekauwd
waar kun je dan je tanden nog in zetten?

En dat was raak. Of misschien beter: nóg raker, want met de andere teksten was niks mis. Maar opeens was het duidelijk, zomaar uit het niets. Voor mij en ook voor Lesja, zo bleek uit haar reactie.

Een paar dagen later was ik aan het werk bij de Louf. Grafisch kunstenaar Gemma Oosterhof zat iets verderop aan haar bureau. Ik vertelde haar hierover. Ze stelde voor om aan het eind van de middag samen een ontwerpprogramma erbij te pakken om er een beeld bij te maken. Dat deden we, en daar kwam iets nieuws uit waar ik zelf nooit op was gekomen:

Diezelfde avond stond het online als beeld voor een mini-promotiecampagne.

Nu ik dit typ is het weer een dag later. Ergens vandaag besefte ik: dit was het dus, woordkunst maken zoals spelen in de Avonturenspeeltuin. Je ontmoet materiaal (woorden, beelden, geluiden) en mensen (Lesja en Gemma), en er ontstaan dingen die je nóóit van tevoren had kunnen bedenken.

En voor geen goud had willen missen.

P.S. Voor de meer traditionele poëzieliefhebber hieronder ook het oorspronkelijke gedicht.

P.S.2 Bij het samenstellen van deze pagina stelde ik AI-assistent Claude een vraag: kun je poëzie lezen, en zo ja, op basis waarvan doe je dit? Wat volgde was een conversatie die ik totaal niet zag aankomen: een ontdekkingsreis langs taal en betekenis. Je kunt deze hier nalezen.